Moderne dans

In het begin van de twintigste eeuw ontstond een nieuwe vorm van theaterdans, namelijk de Moderne Dans. Deze nieuwe manier van dansen week sterk af van het traditionele ballet; qua techniek, stijl en thematiek. De vernieuwing vond min of meer gelijktijdig plaats in Europa en de Verenigde Staten, landen die amper werden gehinderd door een lange ballettraditie. Martha Graham wordt beschouwd als de grondlegger van Moderne Dans. Onder invloed van het expressionisme ontwikkelde zij haar eigen danstaal en danstechniek in de Verenigde Staten en liet zich daarbij leiden door diepgaande emoties, gevoelsconflicten. Afwisseling van spanning (contraction) en ontspanning (release) werd het basisprincipe van haar danstechniek. Merce Cunningham was haar eerste danser en creëerde zelf als choreograaf een stijl die zich afzette tegen haar symbolische dans, hij was één van de stichters van postmoderne dans. Doris Humphrey wordt gezien als tweede belangrijke grondlegster van de Amerikaanse Moderne Dans. Haar vertrekpunt was puur fysiek, ze benutte vooral de werking van de zwaartekracht. In haar opvatting schommelt elke beweging tussen een staat van evenwicht (balance) en geen evenwicht (imbalance). Bij dat laatste geeft het lichaam toe aan de zwaartekracht. Daartussen zitten momenten van verzet (terugveren of rebounce) en van toegeven (blijven hangen of suspension). Dit systeem van ‘vallen’ en ‘herstellen’ noemde ze fall and recovery. Door in de tussenliggende momenten te versnellen en vertragen creëerde ze bewegingsdynamiek. Danser/choreograaf Jose Limon heeft dit verder uitgewerkt, vandaar dat wordt gesproken van de Humphrey-Limon stijl, en zelfs Limon stijl.